Skip to content
Home » Blinde jongen vraagt ​​oma om omgeving te beschrijven, vlucht volgende dag bij herinnering uit dorp – Verhaal van de dag

Blinde jongen vraagt ​​oma om omgeving te beschrijven, vlucht volgende dag bij herinnering uit dorp – Verhaal van de dag

    Blinde jongen vraagt ​​oma om omgeving te beschrijven, vlucht volgende dag bij herinnering uit dorp - Verhaal van de dag

    Blinde jongen rende weg van dorp nadat hij zijn grootmoeder had bedrogen | Bron: Flickr / helgabj (CC BY 2.0)

    Een blinde jongen bedriegt zijn onschuldige oma om hem de routebeschrijving naar zijn stad te vertellen en ontvlucht haar dorp omdat hij niet bij haar wil blijven. Helaas heeft de oudere vrouw er geen idee van tot ze hem de volgende dag vermist vindt.

    Als er iets was waar Jim altijd naar uitkeek, dan was het een bezoek aan zijn grootmoeder, Dorothy, die ver weg van zijn geboorteplaats in een klein dorp woonde.

    Jim vond het heerlijk om tijd met haar door te brengen. Ze hield zijn handen vast en werd zijn wandelstok als ze de kippen op haar boerderij achtervolgden of groenten gingen kopen op de groentemarkt. Dorothy zou hem leren te vertrouwen op zijn gehoor en intuïtie. Ze beschouwde zijn handicap als een specialiteit.

    “Als je aandacht schenkt aan je omgeving en de omgeving om je heen, kun je alles zien, Jim. En dat is wat jou speciaal maakt. Luister en onthoud,” zei ze altijd tegen hem.

    Jim hield van zijn oma en hij genoot van alles wat hij te doen had bij zijn oma. Maar deze keer was Jim van streek.

    Alleen ter illustratie.  |  Bron: Pexels

    Alleen ter illustratie. | Bron: Pexels

    ‘Wees een brave jongen voor oma Dorothy, Jim,’ zei zijn vader toen ze uit de auto stapten. Ze ontmoetten Dorothy bij haar voordeur.

    “Jim!” de oudere vrouw slaat haar armen om hem heen. “Hoe gaat het met mijn lieve jongen? Kom binnen, kom binnen. Ik heb je favoriete koekjes, muffins en nog veel meer gemaakt!”

    ‘Het gaat goed met me, oma,’ antwoordde Jim bedroefd. “Hoe is het met je?”

    “Oh, ik ben absoluut lief, schat!” antwoordde de oudere vrouw. ‘Rij veilig terug, Adam. Maak je geen zorgen. Ik zal voor Jim zorgen,’ voegde ze eraan toe.

    “Adam, het spijt me,” barstte Dorothy in tranen uit tijdens het gesprek. “Ik kon niet voor Jim zorgen! Hij – Hij wordt vermist!”

    ‘Bedankt, mam. Jim, wees alsjeblieft een brave jongen voor oma,’ zei Adam. Daarna keerde hij terug naar zijn auto en reed weg.

    Dorothy was blij dat Jim er was, maar Jim was niet blij omdat hij zijn moeder, Sheila, miste.

    Alleen ter illustratie.  |  Bron: Unsplash

    Alleen ter illustratie. | Bron: Unsplash

    Sheila werd opgenomen in het ziekenhuis en zou een operatie ondergaan om een ​​tumor te verwijderen. Het lukte Adam niet om elke dag naar het ziekenhuis te gaan en Jim’s zorg tegelijkertijd, dus zette hij hem af bij Dorothy’s huis. Helaas viel dat niet goed bij Jim.

    ‘Mam was er voor me als ik ziek was, pap! Je bent gemeen! Je stuurt me weg!’ klaagde hij bij zijn vader.

    ‘Jim,’ had Adam hem gezegd. ‘Ik moet er zijn voor je moeder en ervoor zorgen dat ze hulp heeft wanneer ze die nodig heeft. Ik kan niet voor je zorgen terwijl ik dat allemaal doe. Met mama komt het wel. Maak je geen zorgen.’

    En zo werd Jim’s koffer ingepakt, en hij werd afgezet bij het huis van zijn grootmoeder. Jim haatte dat. Wat hij wilde was er voor zijn moeder zijn en haar hand vasthouden zoals ze zou doen als hij ziek was. Maar hoe zou hij dat nu doen? Hij zat vast in het dorp van zijn oma!

    “Jim, gaat het wel, schat?” vroeg Dorothy, die merkte dat hij overstuur leek.

    Alleen ter illustratie.  |  Bron: Pexels

    Alleen ter illustratie. | Bron: Pexels

    ‘Ik mis mama, oma,’ gaf Jim droevig toe. “Ik wilde bij haar blijven in het ziekenhuis.”

    ‘Het komt wel goed met haar, schat. Bid voor Sheila,’ zei Dorothy. “Laten we niet te boos worden, oké?”

    Jim knikte, maar hij was niet in orde. Hij wilde terug naar zijn huis, en hij moest de weg zien te vinden. Maar hoe kon hij? Hij had zijn wandelstok en Dorothy nodig om hem overal naartoe te leiden. De jongen wist niet dat hij spoedig zijn gouden kans zou krijgen…

    Op een dag beloofde Dorothy Jim dat ze hem een ​​rondleiding door het dorp zou geven. Hij was vaak in het dorp geweest, maar niet in de heuvels en het bos.

    ‘En de gevaarlijke dieren, oma?’ vroeg Jim, bang. “Ik – ik wil niet naar het bos!”

    Alleen ter illustratie.  |  Bron: Pexels

    Alleen ter illustratie. | Bron: Pexels

    Dorothy barstte in lachen uit. “O, Jim, dat is geen dicht bos, en de enige dieren daar zijn wasberen. Er is een route over de bergen naar het bos en dan naar de weg die naar de stad leidt. De meeste bezoekers die hier komen, nemen die route Wat denk je? Zou je daarheen willen gaan?’

    ‘Gaat het naar de stad?’ vroeg Jim, zijn opwinding verbergend.

    “Ja! Dat pad brengt je in een mum van tijd naar de stad!” antwoordde Dorothy. En toen kwam Jim op het idee om uit het dorp te ontsnappen.

    Toen ze de volgende dag het huis verlieten, bleef Jim Dorothy om instructies vragen, en hij herinnerde zich alles over de omgeving – de prachtige wind die zijn zachte wangen kuste en door zijn haar streek toen ze de bergen naderden, de heerlijke geur van de het naburige meer, het verpletterende geluid van bladeren onder zijn laarzen toen hij bij het bos kwam, en ten slotte het getoeter van voertuigen toen ze de weg naderden die hen naar de stad zou leiden.

    Alleen ter illustratie.  |  Bron: Pexels

    Alleen ter illustratie. | Bron: Pexels

    ‘Deze snelwegen zijn de manier waarop toeristen terugkeren naar de stad, Jim, en hier eindigt onze tour!’ zei ze, en Jim knikte blij. ‘Ik zal alles onthouden, oma! Ik heb genoten van deze reis!’ piepte hij en Dorothy had een grote glimlach op haar gezicht.

    Eindelijk had ze Jim gelukkig gemaakt, dacht ze. Arm ding. Haar oude brein had geen idee wat er in Jims kleine ondeugende brein broeide.

    Twee dagen later, toen Dorothy Jim belde voor het ontbijt, kreeg ze geen antwoord.

    ‘Schiet op, Jim! Het ontbijt is klaar, jongen!’ zei ze nog een keer. Maar er kwam geen reactie.

    “Oh, deze jongen! Hij weet dat zijn oma oud is, maar hij valt haar nog steeds lastig. Maar ik denk dat dat is waar kleinkinderen over gaan,” Ze praatte vrolijk tegen zichzelf terwijl ze naar Jim’s kamer liep. Toen ze naar binnen stapte, vond ze het akelig stil en het bed was opgemaakt alsof niemand erin had geslapen.

    “Jim?” Ze controleerde de badkamer. Hij was er ook niet.

    ‘O, is hij naar buiten gegaan?’

    Alleen ter illustratie.  |  Bron: Pexels

    Alleen ter illustratie. | Bron: Pexels

    Dorothy zou al snel beseffen dat haar kleinzoon uit het dorp werd vermist. En tegen de tijd dat ze het zeker wist, huilde ze en raakte in paniek. Jims bagage stond nog in zijn kamer. Alleen hij ontbrak. Waar zou hij heen kunnen gaan?

    Dorothy stond op het punt om 911 te bellen en hem als vermist op te geven toen haar telefoon ging. Op de beller-ID stond Adam. Dorothy’s hart stortte in toen ze dacht aan wat ze hem zou vertellen en hoe ze Jims verdwijning zou verklaren.

    “Adam, het spijt me,” barstte Dorothy in tranen uit tijdens het gesprek. ‘Ik kon niet voor Jim zorgen! Hij – Hij wordt vermist,’ zei ze en ze hoorde Adams hopeloze stem aan de andere kant van de lijn.

    ‘Mam, luister naar me…’ begon hij, maar Dorothy onderbrak hem.

    “Ik was pannenkoeken aan het bakken. Ik had geen ontbijt moeten maken. Ik had in zijn kamer moeten kijken. Ik heb geen idee wat ik moet doen… Oh, ik ben zo’n vreselijke…”

    “MAMA!” schreeuwde Adam. ‘Jim is hier bij mij! Hij is thuisgekomen!’

    Alleen ter illustratie.  |  Bron: Pexels

    Alleen ter illustratie. | Bron: Pexels

    “Wat?” Dorothy’s telefoon viel bijna uit haar greep. “Maar hoe – hoe deed hij…”

    ‘Het spijt me, oma,’ zei Jim verontschuldigend. ‘Ik herinnerde me hoe we naar de stad konden gaan, en ik volgde gewoon je aanwijzingen op. Een aardige man bood me ook een lift naar huis aan.’

    ‘O, Jim…’ Dorothy barstte in tranen uit. “Hoe kon je dat doen?”

    Dorothy was blij dat haar kleinzoon veilig was. Maar ze was ook boos dat Jim zo wegliep.

    Als straf sprak ze niet met Jim totdat hij haar bezocht en haar een warme knuffel gaf. Sheila’s operatie was succesvol en ze was inmiddels hersteld.

    ‘Het spijt me zo oma,’ zei Jim. ‘Je bent mijn mooie oma. Vergeef me alsjeblieft?’

    “Ga terug naar je stad!” zei ze boos. “Ik wil geen knuffels!”

    Alleen ter illustratie.  |  Bron: Pexels

    Alleen ter illustratie. | Bron: Pexels

    Jim omhelsde haar nog steviger. “Ik ga niet weg voordat je me vergeeft. Oma, ik wil je koekjes! Ik wil je knuffels ook! Alsjeblieft!!”

    “Jij stoute jongen!” riep ze uit en omhelsde hem eindelijk. ‘Beloof me dat je dat niet meer doet. Anders spreek ik je nooit meer!’

    Jim kuste haar op de wang. ‘Het spijt me weer, oma. Ik beloof dat ik het nooit meer zal doen!’

    Wat kunnen we leren van dit verhaal?

    • Kinderen zijn soms te slim en het is moeilijk om ze in te halen. Door alleen maar naar Dorothy’s instructies te luisteren, kwam Jim veilig thuis, en de oudere dame kreeg er geen idee van.
    • Grootouders kunnen niet lang boos blijven op hun kleinkinderen. Dorothy’s hart smolt toen Jim haar stevig omhelsde, en ze vergaf het hem.

    Deel dit verhaal met je vrienden. Het kan hun dag opfleuren en hen inspireren.

    Als je dit verhaal leuk vond, zou je dit verhaal misschien leuk vinden over een jongen die van deur tot deur ging voor donaties, liegend dat hij geld nodig had voor zijn zieke moeder, en hoe een vrouw zijn ware bedoelingen ontdekte.

    Dit stuk is geïnspireerd op verhalen uit het dagelijks leven van onze lezers en geschreven door een professionele schrijver. Elke gelijkenis met echte namen of locaties is puur toeval. Alle afbeeldingen zijn alleen ter illustratie. Deel je verhaal met ons; misschien zal het iemands leven veranderen. Als je je verhaal wilt delen, stuur het dan naar [email protected]