Skip to content
Home » Schatting van de milieuschade door de belangrijkste hulpbronnen die nodig zijn voor de overgang naar een koolstofarme EU

Schatting van de milieuschade door de belangrijkste hulpbronnen die nodig zijn voor de overgang naar een koolstofarme EU

    Schatting van de milieuschade door de belangrijkste hulpbronnen die nodig zijn voor de overgang naar een koolstofarme EU

    In deze studie werden de milieukosten beoordeeld die gepaard gaan met het voldoen aan de vraag naar essentiële hulpbronnen in de EU tegen 2050. De onderzoekers schatten de totale jaarlijkse kosten op € 38,9 miljard, waarvan 48,5% afkomstig is van materialen die worden gebruikt voor batterijen van elektrische voertuigen, waaronder nikkel, goed voor 24,9 miljard euro. % van de totale kosten.

    De transitie naar een koolstofarme economie zoals beschreven in de Europese Green Deal zal de vraag naar veel grondstoffen veranderen. De milieueffecten van de toegenomen vraag naar essentiële hulpbronnen die nodig zijn om de nodige infrastructuur te leveren, zijn echter niet volledig beoordeeld. Deze studie gebruikte bestaande gegevens om de implicaties van de stijgende vraag te onderzoeken per materiaal, type impact en getroffen land.

    De onderzoekers identificeerden het verwachte verbruik van belangrijke materialen uit de EU Foresight-studie, Kritische grondstoffen voor strategische technologieën en sectoren in de EU1en haalde de landen die ze naar de EU exporteerden vanuit de VN-Comtrade database met productie binnen de EU27 van de US Geological Survey. Ze overwogen een reeks scenario’s en richtten hun analyse op een situatie met een matige vraag naar materiaal, geen recycling (vanwege het huidige gebrek aan beschikbare recyclingprocessen) en een disconteringsvoet van 0%. Ze gingen ervan uit dat alle materialen in dezelfde verhoudingen uit verschillende landen zouden blijven komen als ze nu zijn. De onderzoekers beoordeelden vervolgens elk materiaal op effecten op klimaatverandering, watergebruik, landgebruik en uitputting van abiotische hulpbronnen (verbruik van eindige voorraden materialen). Ze hebben deze impactniveaus omgezet in geldwaarden om tegen 2050 definitieve schattingen te maken van de totale jaarlijkse kosten van milieuschade.

    De onderzoekers melden dat de geschatte totale schadekosten € 38,9 miljard bedragen. Ze berekenen dit echter als slechts 3,7% van de huidige jaarlijkse kosten van de CO2-uitstoot in de EU, op basis van 3,6 miljard ton CO2 (tCO2) uitgestoten in 2018 tegen een prijs van € 290 per tCO22. Nikkel was goed voor 24,9% van de geschatte kosten in 2050 (9,7 miljard euro), zeggen ze, met ijzer voor 14% en aluminium voor 13,9%.

    Ze melden dat 45,8% van de schadekosten verband houden met materialen voor batterijen die worden gebruikt voor elektrische mobiliteitsdoeleinden, en nog eens 8,4% met batterijen voor infrastructuur voor hernieuwbare energie. De effecten op klimaatverandering waren volgens de onderzoekers goed voor 47,5% van de totale kosten, en de uitputting van abiotische hulpbronnen voor 45%. Ze benadrukken het verschil tussen de geïmporteerde hoeveelheden van elk materiaal en de bijdrage ervan aan de impact, waarbij nikkel slechts 12% van de geïmporteerde massa uitmaakt, en kobalt bijvoorbeeld 2% van de massa, maar 10,94% van de totale milieukosten.

    Het grootste deel van de milieukosten wordt gedragen door China, zeggen de onderzoekers, met 8,2 miljard euro of 21% van het totaal. Ze melden dat ook de VS (€ 4,5 miljard) en India (€ 3,9 miljard) substantiële kosten dragen. Ze zeggen echter dat, als percentage van het nationale BBP, de grootste last op Guinee en Gabon rust, met milieukosten van meer dan 1% van het BBP van respectievelijk bauxiet- en mangaanwinning.

    De onderzoekers benadrukken dat, aangezien deze kosten voor milieuschade in 2018 slechts 3,7% van de kosten van de CO2-uitstoot van de EU vertegenwoordigen, ze waarschijnlijk niet opwegen tegen de voordelen van de overgang naar een koolstofarme economie. Ze stellen dat recycling een sleutelcomponent kan zijn bij het verminderen van de effecten van de productie van grondstoffen en dat voorzieningen voor openbaar vervoer en fietsen de vraag naar voertuigbatterijen kunnen beperken. Het onderzoek richt zich echter niet op dit gebied, aangezien het recyclen van deze materialen nog niet echt is begonnen – de onderzoekers zeggen dat recyclingprocessen voor veel van de materialen en producten niet in industriële hoeveelheden bestaan ​​(er komen niet veel elektrische voertuigen binnen de sloopfase).

    De onderzoekers erkennen dat er veel onzekerheden zijn met betrekking tot hun berekeningen, zoals toekomstige locatiewijzigingen bij de inkoop van materialen, veranderingen in technologieën die de vraag naar materialen of de effecten van hun productie kunnen veranderen, en onzekerheden bij het toeschrijven van prijzen aan effecten (bijvoorbeeld schattingen voor de maatschappelijke kosten van koolstof variëren van € 7,6 tot € 69 009,50 per ton CO2 gelijkwaardig). Ze suggereren echter dat hun methodologie een belangrijke rol zou kunnen spelen bij het opnemen van deze overwegingen in planningsactiviteiten zoals kriticiteitsbeoordelingen, geïntegreerde beoordelingsmodellen en materiaalstroomanalyses.

    Voetnoten:

    1. Directoraat-generaal Interne Markt, Industrie, Ondernemerschap en Midden- en Kleinbedrijf van de EC (2020) Kritische grondstoffen voor strategische technologieën en sectoren in de EU, Een vooruitziende studie. Publicatiebureau van de EU. Beschikbaar van: Kritieke grondstoffen voor strategische technologieën en sectoren in de EU – Publications Office of the EU (europa.eu)[Accessed 27.6.22]
    1. Ricke K, Drouet L, Caldeira K en Tavoni M (2018) Sociale kosten van koolstof op nationaal niveau. NatuurKlimaatverandering 8ste: 895-900.

    bronnen:

    Arendt, R., Bach, V. en Finkbeiner, M. (2022) Milieukosten van de vraag naar abiotische hulpbronnen voor de koolstofarme ontwikkeling van de EU. Hulpbronnen, behoud en recycling 180: 106057.

    Om dit artikel/dienst te citeren:

    “Science for Environment Policy”: Europese Commissie DG Environment News Alert Service, uitgegeven door de Science Communication Unit, The University of the West of England, Bristol.

    Opmerkingen over de inhoud:

    De inhoud en standpunten in Science for Environment Policy zijn gebaseerd op onafhankelijk, collegiaal getoetst onderzoek en weerspiegelen niet noodzakelijk het standpunt van de Europese Commissie. Houd er rekening mee dat dit artikel een samenvatting is van slechts één onderzoek. Andere studies kunnen tot andere conclusies komen.

    .