Skip to content
Home » The Guardian kijk op de chaos in de Tory-omgeving: de klok terugdraaien | redactie

The Guardian kijk op de chaos in de Tory-omgeving: de klok terugdraaien | redactie

    THet laatste schisma in het kabinet van Liz Truss is minder verrassend dan het had kunnen zijn, als er niet al verdeeldheid was ontstaan ​​over het belasting- en welzijnsbeleid. Maar de beslissing van de bedrijfssecretaris, Jacob Rees-Mogg, om zich publiekelijk tegen haar te verzetten over plannen voor zonne-energie, is nog steeds een dramatische beslissing waardoor ze er nog zwakker en kwetsbaarder uitziet. Nadat hij eerder zijn steun voor fracking en olie- en gasboringen in de Noordzee had benadrukt, gebruikte de heer Rees-Mogg een artikel in de Guardian om te ontkennen dat hij tegen groene energie is. Terwijl mevrouw Truss nieuwe zonne-installaties op landbouwgrond wil beperken, reikt de deregulerende ijver van de heer Rees-Mogg ook niet alleen voor fossiele brandstoffen, maar ook voor hernieuwbare energiebronnen.

    Het anti-zonneplan van mevrouw Truss is zo slecht beoordeeld dat alle tegengeluiden welkom zijn. Maar het enthousiasme van de heer Rees-Mogg voor nieuwe olie en gas betekent dat hij nooit mag worden aangezien voor een vriend van groene doelen. Hij wijst er terecht op dat koolstofintensieve invoer net zo schadelijk is voor de atmosfeer als in het VK gevestigde industrieën. Maar hoewel zijn steun voor zonne- en windenergie hem misschien een consistentere vrijmarkthandelaar maakt dan de premier – die tegen bureaucratie is, behalve wanneer het iets blokkeert waar ze een hekel aan heeft – zijn de risico’s voor het milieu van al diegenen zoals hij die voor groei pleiten bij de kosten van de natuur blijven enorm.

    Hernieuwd enthousiasme voor projecten op het gebied van fossiele brandstoffen is een aspect van de reactionaire en gevaarlijke agenda van deze regering. Twee andere zijn de beloften om honderden milieuregels te schrappen die betrekking hebben op gebieden zoals de waterkwaliteit (al schokkend slecht), en om de bescherming van dieren in het wild te verwijderen uit nieuwe laagbelaste investeringszones. Het besluit om een ​​regeling voor landbouwbetalingen na de brexit te herzien, die zes jaar heeft geduurd om op te zetten en die al heeft geleid tot een betere bescherming van wilde dieren in proefgebieden, is een verder bewijs van de minachting van de regering voor alles wat groen is.

    Mevrouw Truss maakte dit expliciet toen ze zich richtte op klimaatactivisten als onderdeel van een “anti-groeicoalitie”. Tot nu toe vertoont ze geen tekenen van aandacht te schenken aan waarschuwingen van vooraanstaande figuren, waaronder William Hague, dat ze op het verkeerde spoor zit. Maar de bezorgdheid over de nieuwe koers van de regering neemt toe. Ministers staan ​​niet alleen op gespannen voet met milieucampagnegroepen zoals Greenpeace, maar ook met liefdadigheidsinstellingen die geliefd zijn bij veel Tory-stemmers, waaronder de National Trust en de Royal Society for the Protection of Birds. Paul Miner, van de liefdadigheidsinstelling CPRE op het platteland, beschreef de omkeringen van fracking en andere kwesties als “een litanie van verraad en gebroken beloften”.

    Hoe de woede die door dit anti-groenbeleid wordt veroorzaakt zich precies zal manifesteren, valt nog te bezien. Goede doelen hebben leden al opgeroepen om contact op te nemen met parlementsleden, en ze zullen worden aangemoedigd door een toespraak van de voorzitter van de Charity Commission, Orlando Fraser, waarin ze hun recht bevestigen om deel te nemen aan politieke activiteiten. Met een nieuwe crisis die de VN-klimaatconferentie snel nadert en een nieuw rapport van wetenschappers die wijzen op een verdere achteruitgang van de dierenpopulaties, zijn natuurbeschermingsgroepen en hun aanhangers terecht gealarmeerd.

    Het wordt algemeen begrepen door kiezers in het VK – en te oordelen naar peilingen, door een meerderheid van mensen over de hele wereld – dat de komende jaren een laatste kans zullen bieden om klimaatgerelateerde vernietiging op een onvoorstelbare schaal te voorkomen. Onder Boris Johnson was het conservatieve milieubeleid lang niet ambitieus genoeg. Maar onder mevrouw Truss zijn ze al veel erger. Haar kortetermijndenken zou nooit een algemene verkiezing hebben gewonnen. De Greenpeace-activisten die hun conferentietoespraak onderbraken, hadden gelijk dat kiezers het beleid dat zij heeft omarmd niet steunen. Zij en andere groepen moeten moed putten uit de steun die ze al hebben gekregen. Ministers geven misschien niet om de schade die ze aanrichten, maar het publiek wel.